26 sierpnia 2014

Z krainy chichów


Jedziemy do stolicy, Igi zajmuje się czytelnictwem w swoim foteliku. Niedawno dostał paczkę od Babuni z mnóstwem nowych pozycji. Otwiera książkę, w której dziwnym trafem zapodziała się kartka świąteczna od pradziadków.
- O!!! O!!! - wykrzykuje Ignaś - Ta książka jest od Boga!

Ignaś: Jest guma do życia. A jest też guma do umierania? (Guma do żucia ewoulowała z "gumy do żyćnia" na "gumę do życia", co skłoniło Ignasia do dalszych przemyśleń).

Wychodzimy do przedszkola i ubieramy się w przedpokoju. Igi na podłodze znajduje martwego żuczka. Stwierdza, że to pajączek i chce go przytulić. Oświecam go zatem, że to żuczek.
- Aha, to mruczek - mówi Igi i tak truchełko żuka otrzymuje imię.
Wychodzimy. Igi z Mruczkiem w piąstce. Zamierza pokazać żuka przedszkolu (przedszkole to taki twór, który mówi, daje na przykład chleb i któremu się pokazuje rzeczy). W przebieralni ostrożnie dokonujemy transferu - Igi powierza mi Mruczka, by móc się rozebrać. Żuczek spada mi na podłogę. Podnosimy go, a Igi poucza mnie:
- Uważaj, bo jak on spadnie, to umrze jeszcze bardziej.

Igi: A dlaczego czasu nie widać?




6 komentarzy:

  1. Umrze jeszcze bardziej - MEGA:) U nas z kolei nie ma martwych owadów czy innych... Są po prostu bardzo zmęczone;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Książka od Boga :D
    Ignacy filozof.
    I widzę, że dalej chce zostać Roszpunką! :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. królewny i księżniczki są na topie :)

      Usuń
  3. dzieci potrafią czasem powalić :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ja to już nawet sie nie podnoszę z podłogi... ;)

      Usuń

Twój komentarz się nie pojawił? To dlatego, że oczekuje na moderację. Opublikuję go najszybciej, jak tylko będę mogła!